تهران و آن روزها

"تهران خاطراتش را از دست میدهد."

این مطلبی بود که امروز نظرم را بخود جلب کرد. یکهو غمی دلنشین به دلم نشست. بیاد سالهای دهه شصت و هفتاد افتادم. روزهای اولی که با تیم والیبال بانک تجارت تهران قرارداد بسته و ساکن تهران شده بودم و ترسی غریب که آنروزها در وجودم نشسته بود.ترس دوری از خانواده، رفیق و کوچه های خاکی زادگاهم، باعث شده بود که با بدست آوردن هر فرصتی سوار اتوبوس بشوم و سفری دوازده ساعته را تحمل کنم تا روحیه ای بگیرم و شنبه دوباره، سر تمرینات حاضر باشم.
از یک شهر کوچک مرزی ، کوچ کردن و ساکن شهری که هزاران آدم و فرهنگ را در دل پر رنگش جا داده بود برای من هیجان انگیز بود. آنروزها به عنوان یک بازیکن شهرستانی، برای دیدن و انتخاب شدن،میبایستی در باشگاههای تهران بازی میکردی، و براستی اینگونه بود. به اردوهای مختلف تیم ملی دعوت میشدی و با سر شکستگی و غمی سنگین، دوباره چمدان بدست به زادگاهت برمیگشتی و دوباره در هیاهوی جنگ و زیر غرش صدای هواپیماها، بمبهای عراقی و مراسم بخاکسپاری انسانهایی، که یکروز کنارت بودند و روز بعد نبودند، به تمریناتت ادامه میدادی، تا روزی برسد و به هدفت که همانا، انتخاب شدن برای تیم ملی مملکتت بود، برسی.
روزها با همه سختیها گذشتند و یواش یواش در آن شهر پر هیاهو و شلوغ، جا افتادم. حالا دیگر دلتنگی برای زادگاه، جایش را به دلتنگی برای تهران داده بود. وقتی از اتوبان کرج و از راه دور، تهرانٍ شلوغ و پُر خاطره ، با چراغهای روشن و بیشمارش بهت چشمک میزد،پدال گاز را بیشترفشار میدادی تا زودتر خودت را به میان آنهمه شلوغی و ازدحام برسانی.ازدحامی که هر روزه پُر بود، از حادثه و خاطره ای.
شبهایی که در خیابانهای بی انتها آن با آهنگی از ابی یا گوگوش، با غرور جوانیت حال میکردی. عاشقی را با صدای عارف مرور میکردی. ششیشه ماشینت را پایین میکشیدی و شور و انرژی جوانیت را با صدای بلند، فریاد میکشیدی. اولین عشقت همیشه برایت بو و رنگ خاصی داشت. با یک تلفن قهر و دعوا بود و با تلفن بعدی و با سرعتی عجیب در اتوبانهای بی قانون شهر، خودت را به او میرساندی. از اعتبار ورزشی ات برای حل تصادفش با وکیلی معتبر و پولدارو با کمک سرهنگی پر ستاره و آشنا، استفاده میکردی و در آسمان خیالها و خوشیهایت، پرواز میکردی و دنیای ماجراجویاهایت پایانی نداشت.
تهران و زندگی در آن، با روحیات جوانی, از شهری ساکت و آرام، که احتیاط و احترام به محیط اطراف و مردمانش، شرط ادب بود، همخوانی داشت و جذاب.

دلنوشته های من - فرزاد فرهادیان...